Maar de belangrijkste reden om het toch bij papier te houden: iPads kun je niet eten. Het is nogal lastig om je tanden in een iPad te zetten. Ze zijn krasvast, dus dat bijt lastig door. ‘Is dat nodig dan?’, hoor ik u vragen.

Nou, voor mij wel. Ik heb namelijk de wellicht wat vreemde gewoonte om zo heeeeel af en toe een ieniemieniehoekje van een pagina af te scheuren en -kuch, schoorvoet, bloos- op te eten. Echt, het is maar een stukje van een paar vierkante millimeter hoor, geen hele pagina of zo, dus hopelijk vindt u me niet al te raar.

Het begon als kind: als ik een nieuw bibliotheekboek in handen kreeg, werkte ik een vast ritueel af: eerst de kaft bekijken en achterkant lezen. Dan het kartonnetje aan de binnenkant bekijken (u weet wel, dat kartonnetje waarachter de biebmevrouw het datumkaartje stak bij het uitlenen). Vervolgens het boek doorbladeren en -hier wordt het wellicht al wat vreemd- de pagina’s besnuffelen. Boeken ruiken namelijk zo lekker.

Op een middag, volgens mij was ik een jaar of negen, besnuffelde ik een boek van de Kameleon, toen ik me opeens afvroeg hoe zo’n boek zou smaken. Ik bedoel, als het al zo lekker rook, dan zou het toch zeker nog beter tot z’n recht komen in m’n mond?

Na lang aarzelen zette ik m’n gewetensbezwaren opzij en vernielde ik moedwillig andermans eigendom. En zodoende kan ik u vertellen dat boeken nog beter smaken dan dat ze ruiken.

Door de jaren heen heb ik mezelf regelmatig streng toegesproken: dat kinderen zoiets doen: soit. Maar een volwassen vrouw die boeken verorbert, nee, dat kan echt niet. Dus het gebeurt niet meer. Althans, niet meer zo heel vaak. Maar soms, bij een echt goed boek, met heel veel lege schutpagina’s, kan ik de verleiding niet weerstaan. Dan scheur ik weer een heel klein ieniemieniehoekje af en geniet ik nog een keertje.

Toch raar hoor, vanaf morgilio zitten we niet meer in de Peugilio, en worden we nooit meer afgesneden door een debilio.

In plaats daarvan zitten we in, tsja, daar zijn we nog niet uit. Goffio kan. Of Lazaro, naar ons nieuwe nummerbord. Golfje. Mwah. Das Auto? We rijden met Das Auto over Der Snelweg.

Hmm. U hoort nog wat het geworden is.

Dagen voor vertrek

Je eigen plek zo missen

Preventief heimwee

Hij kwam naast me tegen het dranghek staan dat speciaal was neergezet om agressieve vliegtuigspotters in bedwang te houden. Drie turven hoog, misschien vier, rond brilletje en stekeltjeshaar. Hij had een klein cameraatje bij zich. We tuurden enige tijd ingespannen naar het puntje van de staart van de A380, het enige deel van het vliegtuig dat zichtbaar was; de rest werd aan het oog onttrokken door de andere vliegtuigen aan de pier. Hij slaakte een diepe zucht.

- Dat ik dit toch mag meemaken.
- Sorry, zei je wat?
- Ik zei ‘Dat ik dit toch mag meemaken’.
- Hoe bedoel je?
- Nou, de A380 is het grootste vliegtuig in de wereld. Dat ik die hier nu zie vandaag, daarmee is m’n levensdroom in vervulling gaan.
- Hoe oud ben je?
- Tien.
- Tien jaar?
- Ja.
- Is dat niet wat jong om je levensdroom al vervuld te hebben?

Hij schoof z’n bril wat hoger op z’n neus.

- Mwah. Ik heb er nog wel meer hoor.

We keken weer voor ons uit. Op het puntje van de staart kon je net ’80′ lezen. In theorie hadden we dus ook nog naar een MD-80 kunnen staan kijken. Maar daar kwamen vast niet zoveel mensen voor op de been, bedacht ik me.

- Jammer dat je hem niet zo goed kunt zien he?
- Ja, ik heb hier helemaal van gedroomd, en nu zie ik eigenlijk niet zo veel. Maar ik weet dat hij er staat.
- En zo’n 747 is natuurlijk ook wel mooi om naar te kijken.
- Nou, die is niet meer de grootste hoor.

[...]

- Wilt u misschien een foto van me maken, met de A380 erbij?
- Jawel hoor, ga maar daar staan.

Ik maakte een foto van hem met het stukje staart waar ’80′ op stond. Met een beetje fantasie kon je in het grijze vlekje inderdaad een vliegtuigstaart ontwaren.

- Alsjeblieft. Dadelijk bij vertrek heb je vast heel goed uitzicht, want hij start vlak voor je neus.
- Dank u wel. Hoe lang denkt u dat het nog gaat duren?
- Voordat’ie weer weggaat? Minuutje of tien denk ik.
- O. Nou, dan wacht ik nog maar wat langer. Wist u trouwens dat die karretjes waar ze de vliegtuigen mee trekken zelf 80 ton wegen? Dat moet ook wel, anders krijgen ze die vliegtuigen nooit meegetrokken.

Twee minuten voor vertrek baande een lange man zich driftig een weg door de horde vliegtuigspotters, gevolgd door een meisje van een jaar of twaalf.

- Waar was je nou al die tijd! Je zus ik en ik lopen je al een half uur te zoeken! Je zus is het zat en je moeder zit thuis met het eten. Meekomen!

En hij vertrok, achter z’n vader en z’n zusje aan. En een minuut later de A380 ook. Gelukkig heeft’ie nog wat tijd om z’n levensdroom te vervullen. En was de A380 in het echt verschrikkelijk lelijk.

Niets is zo goed voor de WK-rouwverwerking als een gezellig potje fotosjoppen op maandagmorgen. En aangezien de NS ook nog wel eens een kwartiertje verlenging aan haar ritjes toe wil voegen, heb ik zo’n donkerblauwgeel vermoeden dat zij stiekem het WK hebben gesponsord.

Ik had gewoon wat mooie plaatjes met letters, maar dat bekt niet zo lekker als titel he. En zo kan ik Haettenschweiler ook nog eens gebruiken. Ik had eerder al voorgesteld om het zoontje van Collega M. zo te noemen, met als doopnaam Bodoni, maar dat voorstel heeft het niet gehaald.

Maar goed, mooie plaatjes met letters dus.

Verdwaalde oren

Vaste grond, vergeefs op zoek

Klankturbulentie

“Wat beweegt je in je werk?”

Geen variaties in toonhoogte, geen improvisaties op de tekst, geen reacties op het antwoord, alleen maar vol aandacht de vraag stellen en het antwoord van degene tegenover je afwachten, en dat zo’n vijf minuten lang.

Weer een prachtig voorbeeld van hoe je, als je jezelf beperkt (of laat beperken) in de breedte, je vanzelf de diepte ingaat: na een tijdje vervagen de sociaal wenselijke antwoordmogelijkheden, en kom je als antwoorder steeds dichter in de buurt van waar het werkelijk om gaat.

En passant ook nog een mooie boekentip meegekregen: “Het licht en de korenmaat, je ziel als werkgever” van Hans Wopereis.

Van de achterflap:

Veel mensen komen vroeg of laat voor de opdracht te staan hun persoonlijke spiritualiteit te verbinden met hun dagelijks werk. Maar hoe maakt u die verbinding in een werkomgeving die zo dikwijls geregeerd wordt door vaste patronen en kortetermijnbelangen?

Het boek van Hans Wopereis gaat in essentie over persoonlijk leiderschap. Over de bezielende invloed die u als individu kunt uitoefenen als u het waagt om uw licht niet onder, maar op de korenmaat te zetten. Één iemand kan het verschil uitmaken in het doorbreken van een gevestigde cultuur. Ieder van ons kan soms die ene zijn. Een inspirerend en praktijkgericht boek waarin mythen, sprookjes en bijbelverhalen over de innerlijke weg een grote rol spelen.

En ja hoor, net terwijl ik dit stukje zit te schrijven, staat natuurlijk weer de postbode voor de deur, met het betreffende boek. Had al bijna niet anders verwacht.